Een dagje rustig aan… althans, dat was het plan

Vandaag hadden we voor de verandering eens geen enorme planning. Geen boot die we moesten halen, geen halve jungle die we door moesten en ook geen chauffeur die om acht uur ’s morgens voor het hotel stond te wachten. Gewoon een lekker rustige dag.

En eerlijk gezegd was dat ook wel even fijn.

We besloten eerst eens te gaan kijken bij **Krisna Oleh-Oleh Bali**. Dit is zo’n enorme souvenirwinkel waar volgens mij half toeristisch Bali nog even snel naar binnen duikt voordat het vliegtuig richting huis vertrekt.

En groot is hier ook echt groot.

Krisna Oleh-Oleh, Kuta

Je kunt er werkelijk van alles krijgen. Van Balinese souvenirs en kleding tot eten, koffie, kruiden en alle mogelijke hebbedingetjes waarvan je vijf minuten daarvoor nog niet wist dat je ze nodig had.

Maar het leuke vond ik vooral de sfeer. De Balinese muziek op de achtergrond, de inrichting en al die typische artikelen om je heen. Natuurlijk is het hartstikke commercieel en volledig ingericht op toeristen, maar toch was het gewoon leuk om een keer mee te maken.

En ja… uiteraard gingen wij ook niet met lege handen naar buiten.

Eerst even terug naar het hotel

Na ons souveniravontuur besloten we even terug te gaan naar het hotel.

Het was vandaag namelijk behoorlijk warm. En ik kwam ondertussen achter nog iets anders: **de Grab-app vreet werkelijk mijn batterij leeg**.

Geen idee wat die app allemaal op de achtergrond uitvoert, maar als ik een paar ritten zoek, lijkt mijn batterijpercentage bijna net zo snel te dalen als de prijs wanneer Grab ineens een chauffeur dichterbij vindt.

Mijn powerbank lag natuurlijk nog in het hotel.

Dus hup, terug naar het hotel, powerbank pakken en weer verder.

Veel rustiger werd onze rustige dag dus eigenlijk ook alweer niet.

We wonen inmiddels bijna in een Grab

Nu we het toch over Grab hebben: inmiddels beginnen onze taxiritten bijna een reis op zichzelf te worden. Tot en met gisteren hadden we al **26 voltooide ritten** gemaakt, samen goed voor naar schatting zo’n **260 kilometer door Bali**. En vandaag kwamen daar alweer een paar ritten bij. De teller loopt dus vrolijk verder. Als dit zo doorgaat kennen we straks meer Grab-chauffeurs dan mensen in ons eigen hotel. 😄 Toch is het hier ideaal: app openen, bestemming invullen en meestal staat er binnen een paar minuten alweer iemand voor je klaar.

Terug naar Beachwalk

Met de powerbank in de tas bestelden we opnieuw een Grab en reden we richting **Beachwalk Shopping Center** aan Kuta Beach.

We waren hier deze week al eens geweest, maar ik vind dit echt een van de leukste malls van Kuta. Het voelt totaal anders dan de winkelcentra die wij thuis gewend zijn. Grote delen zijn open, overal planten en palmbomen en ondertussen voel je gewoon de warme Balinese buitenlucht.

Terwijl we daar rondliepen viel me opnieuw iets op.

**Beveiliging.**

Overal zie je beveiligers. Bij winkelcentra, hotels, parkeerterreinen en ingangen. Soms wordt een auto gecontroleerd voordat hij een terrein op mag en op sommige plekken staan beveiligers behoorlijk serieus hun werk te doen.

En aangezien ik mijn nieuwsgierigheid meestal maar moeilijk kan onderdrukken, vroeg ik onze Grab-chauffeur waarom beveiliging op Bali zo nadrukkelijk aanwezig is.

Zijn antwoord bracht ons ineens terug naar een veel donkerder hoofdstuk uit de geschiedenis van Bali.

De nacht die Kuta veranderde

De chauffeur begon over de **bomaanslagen van 12 oktober 2002**.

“

Sommige verhalen van een eiland vind je niet in een reisgids, maar hoor je gewoon vanaf de achterbank van een taxi.

Die avond werden kort na elf uur vrijwel achter elkaar twee zware explosies veroorzaakt in het uitgaansgebied van Kuta. Een bom ontplofte bij Paddy’s Bar en kort daarna werd een veel zwaardere autobom tot ontploffing gebracht bij de Sari Club aan Jalan Legian. Ook bij het Amerikaanse consulaat in Renon ontplofte die avond een kleinere bom.

Bij de aanslagen kwamen **202 mensen om het leven**. Onder hen waren 38 Indonesiërs en 88 Australiërs, maar ook slachtoffers uit vele andere landen. Honderden mensen raakten gewond.

Als je nu door Kuta rijdt, kun je je bijna niet voorstellen wat zich hier die nacht heeft afgespeeld.

Volgens onze chauffeur heeft de aanslag diepe littekens achtergelaten bij de Balinese bevolking. Niet alleen vanwege het enorme aantal slachtoffers, maar ook omdat een eiland dat sterk afhankelijk is van toerisme ineens werd geconfronteerd met internationaal terrorisme.

Hij vertelde dat veiligheid sindsdien ontzettend serieus wordt genomen.

Daarom dus al die bewakers.

Daarom worden auto's gecontroleerd.

En daarom zie je bij hotels en grote winkelcentra zoveel beveiliging.

Een mening vanuit de bestuurdersstoel

Tijdens ons gesprek werd de chauffeur behoorlijk uitgesproken.

Hij vertelde dat hij nooit goed heeft begrepen waarom conflicten uit andere delen van de wereld uiteindelijk ook Bali bereikten. In zijn woorden kwam het er ongeveer op neer:

*“Laat Amerika zijn oorlog lekker zelf uitvechten en laat ons erbuiten.”*

Dat is natuurlijk **zijn persoonlijke politieke mening**. Ik heb geen idee hoeveel Balinezen daar precies hetzelfde over denken en ik wil ook zeker niet doen alsof één Grab-chauffeur namens heel Bali spreekt.

Maar wat tijdens dat gesprek wél heel duidelijk werd, was de emotie erachter.

Voor hem was die aanslag niet zomaar iets uit een geschiedenisboek.

Het gebeurde hier.

In Kuta.

Op plekken waar mensen gewoon uitgingen, werkten en hun vakantie vierden.

En terwijl wij bijna 24 jaar later ontspannen door dezelfde straten rijden, is die herinnering hier blijkbaar nog altijd aanwezig.

Ik vond het eigenlijk best bijzonder om zo'n gesprek zomaar tijdens een taxirit te hebben.

Dat zijn vaak de momenten tijdens een reis die je niet kunt plannen.

Vijf kilometer terug naar het hotel

Na Beachwalk besloten Lindsey en ik iets te doen wat met deze warmte misschien niet direct de meest logische beslissing was:

**we gingen lopen.**

Vanaf de mall terug richting ons hotel was het uiteindelijk ongeveer vijf kilometer.

Maar dat deden we bewust. Langs de straten van Kuta zitten zoveel kleine winkels, kraampjes en andere zaakjes dat het eigenlijk best leuk is om gewoon rustig terug te wandelen en ondertussen een beetje rond te kijken.

Geen haast.

Beetje struinen.

Hier naar binnen, daar even kijken.

Precies zoals een rustige vakantiedag eigenlijk hoort te zijn.

Een onverwacht concert

Onderweg kwamen we langs **Discovery Mall** en daar bleek ineens van alles aan de hand te zijn.

Er was een soort feest en een plaatselijke basisschool gaf er een optreden.

Kinderen op het podium, muziek, ouders die stonden te kijken en overal mensen die even bleven hangen.

Dat soort dingen vind ik dus leuk.

Je loopt er toevallig langs, hebt geen idee wat er gebeurt en voordat je het weet zit je een tijdje naar een optreden van een Balinese basisschool te kijken.

We zijn er daarom gewoon even bij gaan zitten en hebben ervan genoten.

Geen grote toeristische attractie.

Geen ticket.

Geen planning.

Gewoon iets wat toevallig op ons pad kwam.

En misschien zijn dat uiteindelijk wel de leukste momenten.

Even helemaal niets hoeven

Daarna zijn we rustig verder naar het hotel gelopen.

En daarmee kwam er eigenlijk een einde aan een dag waarop we voor Bali-begrippen verrassend weinig hebben gedaan.

Een souvenirwinkel, Beachwalk, een bijzonder gesprek met een Grab-chauffeur, vijf kilometer door Kuta struinen en als afsluiter onverwacht een optreden van een lokale basisschool.

**Al met al gewoon een heerlijke rustige dag.**

Maar morgen…

Morgen staat er weer iets spannenders op het programma.

Wat precies?

Dat zien jullie morgen wel weer.

**Voor nu: tot morgen!!!!**