Vluchten voor de marktmevrouw

Vanmorgen begonnen we de dag met een stevig ontbijt. Je raadt het nooit… nasi goreng! Met lekkere tjap tjoy erbij. Heerlijk was dit en wat mij betreft een prima manier om de dag te beginnen.

“

Sommige geuren vergeet je nooit. Op Bali is dat een combinatie van bloemen, pandan en wierook

Na het ontbijt zijn we even het centrum van Kuta ingelopen en hebben we natuurlijk de nodige souveniertjes gescoord. Vervolgens kreeg ik het briljante idee om naar Denpasar te gaan, naar de grote Badung Market.

Dit is een enorme markt in een gebouw van meerdere verdiepingen die 24 uur per dag open is. Ze verkopen er werkelijk van alles: fruit, vlees, vis, kleding, kruiden en nog veel meer. Toen we eenmaal in de Grab-taxi zaten, bleek onderweg dat de rit nog zeker 45 minuten zou duren. Maar goed, maakt niet uit. We zaten er toch al in.

Gelukkig hadden we een leuke taxichauffeur en onderweg raakten we behoorlijk aan de praat. We hadden interessante gesprekken over Indonesië, de geschiedenis van het land en ook over wat het leven op Bali ongeveer kost.

Ik was vooral nieuwsgierig naar hoe een begrafenis en crematie hier op Bali eigenlijk in zijn werk gaat. De chauffeur vertelde dat een crematie door alle uitgebreide hindoeïstische rituelen ontzettend duur kan zijn voor een gemiddelde Balinees. Een normale crematie, inclusief meerdere dagen ceremonies, kan volgens hem omgerekend zomaar rond de 3.000 euro kosten.

Daar schrok ik best van.

Niet alleen omdat dit voor veel mensen hier natuurlijk ontzettend veel geld is, maar ergens schoot ook door mijn hoofd: *hoe kan het dan dat een uitvaart in Nederland nóg zo verschrikkelijk duur is?*

Maar goed, terug naar Bali.

De chauffeur vertelde dat veel families het simpelweg niet kunnen betalen om iemand direct te laten cremeren. De oplossing is dan om hun dierbare eerst te begraven. Vervolgens wordt er soms jarenlang gespaard, waarna de overledene later weer wordt opgegraven en alsnog volgens de juiste rituelen wordt gecremeerd.

Wij waren daar best van onder de indruk. Het klinkt voor ons misschien bijzonder of zelfs een beetje heftig, maar hier hoort het gewoon bij de cultuur en de manier waarop men naar leven en dood kijkt.

Eenmaal aangekomen bij de Badung Market werden we direct begroet door een lucht die je eigenlijk niet kunt missen.

Vis.

Heel veel vis.

De visafdeling zit blijkbaar op de tweede verdieping, maar dat maakte voor onze neus weinig verschil. Die lucht had inmiddels het hele gebouw geannexeerd.

Voordat we naar de markt gingen, had ik op YouTube al filmpjes gezien van dames die toeristen daar letterlijk aan de hand meenemen, je inkopen voor je dragen en vervolgens behoorlijke fooien verwachten voor hun diensten.

Ik wist dat Lindsey daar niet bepaald warm voor zou lopen, dus ik had het maar niet verteld. Mijn plan was simpel: gewoon rustig naar binnen lopen en hopen dat we ze konden ontwijken.

Dat plan hield ongeveer één seconde stand.

We zetten letterlijk één stap over de drempel en van de andere kant van de ingang klonk meteen:

“What you want to buy, boss?”

Daar was ze.

Ik legde vriendelijk uit dat we eigenlijk niets specifieks nodig hadden en gewoon even rond wilden kijken. Maar daar had de dame duidelijk een andere mening over.

“What you want, sir?”

“I can help you!”

“Here, come look this!”

En zo volgde ze ons uiteindelijk helemaal tot de vierde verdieping.

Continu.

Lindsey werd er op een gegeven moment zo ongemakkelijk van dat ze eigenlijk alleen nog maar weg wilde. En als Lin echt iets niet wil, dan kan ik je vertellen: dan gebeurt het ook niet.

“

Ondanks de zeer belangrijke informatie dat het fruit op de tweede verdieping lag, besloten we toch maar te vluchten

Na meerdere vriendelijke pogingen om duidelijk te maken dat we echt geen hulp nodig hadden, keek Lindsey mij aan op het moment dat de dame even niet oplette en zei:

“Kom, we rennen nu via de trap naar beneden en naar buiten.”

Dus ja…

Wij rennen dat trappenhuis in.

De dame kwam ons zelfs nog een flink stuk achterna. Terwijl wij naar beneden gingen hoorden we haar boven ons roepen:

“Sir! Where are you going?!”

En als laatste ultieme verkooppoging:

“Fruits are on the second floor!”

Ik vond het hilarisch.

Lindsey iets minder.

Ondanks deze zeer belangrijke informatie over waar het fruit zich bevond, besloten we toch maar het gebouw te verlaten.

Eenmaal buiten kwamen we eigenlijk pas op een stuk Denpasar terecht dat ik veel interessanter vond. We liepen een echte lokale wijk in, waar een markt was die vooral gericht was op Balinezen zelf.

Hier stonden ontzettend veel kramen met bloemenblaadjes, bamboe bakjes, fruit en allerlei andere spullen waarmee de dagelijkse hindoeïstische offers worden gemaakt.

Die offers zie je hier echt overal op Bali.

Het zijn kleine bakjes van bamboe of pandanblad met bloemen, rijst, fruit en andere kleine dingen erin. Soms ligt er zelfs een sigaret bij. Ze worden neergelegd op de grond, bij een altaar, op een muurtje of voor een winkel.

Als je hier rondloopt, ruik je daardoor ook bijna overal dezelfde typische combinatie van wierook, bloemen en pandan.

Voor ons is dat inmiddels echt één van de geuren geworden die bij Bali hoort.

Toen we klaar waren in Denpasar hebben we opnieuw een Grab gepakt en zijn we naar Pantai Kelan gereden.

Dit is een strand dat vooral populair is bij de lokale bevolking. Direct aan het strand zitten meerdere warungs waar je lekker kunt eten en drinken.

“

Van de chaos van Denpasar naar met onze voeten in zee — precies zo’n dag waarvoor je op reis gaat.

En zoals je misschien inmiddels wel kunt raden: wij hebben daar inderdaad een hapje gegeten.

Pantai Kelan is eigenlijk best een bijzondere plek. Aan de ene kant kijk je richting de baai en Nusa Dua, waar je in de verte een enorm hindoeïstisch beeld boven alles uit ziet steken. Aan de andere kant kijk je rechtstreeks richting de landingsbaan van het vliegveld van Denpasar.

Je zit dus aan het strand, met eten voor je, terwijl de vliegtuigen vlakbij opstijgen en landen.

Helemaal niet verkeerd.

Ondanks dat het vandaag behoorlijk bewolkt was, was het nog steeds heerlijk warm. Na het eten zijn we daarom even met de voeten de zee ingegaan en hebben we samen een lekkere wandeling over het strand gemaakt.

Daarna zijn we teruggegaan naar het hotel.

Ik heb nog even FC Twente gekeken en Lindsey kon mooi bijkomen op haar inmiddels favoriete plek van het hotel: het balkon.

Na de wedstrijd zijn we gaan eten in het restaurant van het hotel.

Lindsey koos Soto Ayam, voor ons inmiddels een bekend gerecht. Het is een soort soep met rijst, ei, taugé en allerlei andere verse ingrediënten.

Ik ging vandaag voor gefrituurde varkensbuikspek met sambal matah.

Erg pittig.

Maar echt ontzettend lekker.

Toen we klaar waren met eten zijn we nog even naar Beachwalk Kuta gegaan. Dit is een groot openluchtwinkelcentrum vlak bij het strand dat tot 23:00 uur open was.

We hebben daar nog wat rondgelopen en uiteindelijk de dag afgesloten in een Australisch sportcafé met een lekkere cocktail.

En daarmee zit dag 3 er alweer op.

Het is inmiddels weer bedtijd, want morgen staat Ubud op de planning.

Dus wij gaan lekker slapen.

Jullie horen morgen weer van ons!