Op zoek naar een vlag en een lege luxe mall

De dag begon gewoon lekker rustig met ontbijt.

Tijdens het ontbijt werden we aangesproken door een van de personeelsleden van het hotel. Haar naam was **Wirik**. Ze vroeg ons vriendelijk of we na ons verblijf een mooie review over het hotel wilden achterlaten.

Dat heb ik haar beloofd.

En die belofte ga ik ook zeker nakomen zodra onze vakantie erop zit.

Na het ontbijt moesten er op de kamer nog wat praktische dingen gebeuren. De housekeeping kwam langs om de wc te repareren en er werd meteen ook een nieuwe koelkast gebracht.

Niet bepaald het spannendste onderdeel van onze vakantie, maar goed… ook dit hoort erbij.

Toen alles weer in orde was, besloten Lindsey en ik nog even Kuta in te gaan.

We wilden nog wat laatste souvenirs kopen en aangezien dit eigenlijk een van onze laatste kansen was om rustig door Kuta te lopen, namen we er lekker de tijd voor.

Onderweg zijn we ook nog even gaan zitten bij een populair Australisch sportcafé voor een drankje.

Gewoon even niets doen.

Kijken naar de mensen die voorbijlopen, iets drinken en beseffen dat je nog steeds gewoon op Bali zit.

“

Soms zijn het juist de rustige dagen waarop je beseft hoe snel een vakantie voorbijgaat.

Op zoek naar een Indonesische vlag

We hadden vandaag trouwens nog één missie.

Een Indonesische vlag vinden.

Dat klinkt natuurlijk als iets wat hier ontzettend makkelijk zou moeten zijn.

Je bent tenslotte in Indonesië.

Dan verwacht je toch dat je ergens gewoon een rood-witte vlag kunt kopen.

Nou…

Niet dus.

We hebben werkelijk heel Kuta afgezocht.

Souvenirwinkels, kleine winkels, kraampjes…

Nergens een Indonesische vlag.

Totdat we uiteindelijk bij een winkeltje terechtkwamen waar de eigenaar ons wist te vertellen dat hij er misschien wel eentje kon regelen.

Sterker nog: hij beloofde ons dat hij morgen een vlag voor ons zou hebben.

Dus morgen gaan we nog één keer terug naar de beste man.

Ik ben benieuwd of het hem echt gelukt is.

“

Heel Kuta vol souvenirs, maar probeer er maar eens een Indonesische vlag te vinden.

Na onze zoektocht gingen we weer terug naar het hotel.

Daar hebben we lekker een hap gegeten en daarna zijn Lindsey en ik heerlijk in de mooie lobby gaan zitten, vlak naast het zwembad.

Dat is trouwens ook de plek waar ik een groot deel van dit verhaal zit te schrijven.

Lekker rustig.

Een koffie erbij.

Zwembad naast ons.

Eigenlijk helemaal niets mis mee.

Toch nog even naar Sira Village

Later op de dag besloten we toch nog even op pad te gaan.

We wilden namelijk graag nog naar **Sira Village Grand Outlet Bali**.

Deze mall is nog maar net geopend en is opgezet als een luxe outletbestemming. Het project maakt deel uit van de ontwikkeling rond Kura Kura Bali en moet uiteindelijk uitgroeien tot een grote winkelbestemming met allerlei internationale merken.

En luxe is het zeker.

Werkelijk alles ziet er prachtig uit.

Brede wandelpaden, mooie gebouwen, veel groen en overal winkels die er strak en modern uitzien.

Bijna alle bekende merken lijken er vertegenwoordigd te zijn.

Adidas, Nike, Calvin Klein, BOSS, Coach, Lacoste, Tommy Hilfiger…

Je kunt het bijna zo gek niet bedenken.

Het voelt eigenlijk meer alsof je door een luxe resort loopt dan door een gewone mall.

Maar er viel ons meteen iets op.

**Waar is iedereen?**

We liepen door die enorme mall en zagen werkelijk maar een handjevol mensen.

Een paar Indonesiërs liepen rond, hier en daar wat personeel…

Maar toeristen?

Die hebben wij eigenlijk nauwelijks gezien.

En dat voelt toch een beetje vreemd als je ziet hoeveel geld hier duidelijk in is gestoken.

“

Een prachtige mega-mall met alles erop en eraan. Alleen de bezoekers leken nog te ontbreken.

Maar voor wie is dit eigenlijk gebouwd?

Ik denk dat ik misschien wel kan raden waar het mee te maken heeft.

De prijzen.

Want hoewel het officieel een outlet is, liggen veel prijzen hier gewoon ongeveer op hetzelfde niveau als bij ons thuis.

Voor een Adidas-shirt betaal je bijvoorbeeld rustig rond de **€25**.

Voor ons is dat misschien helemaal niet zo vreemd.

Maar voor veel Indonesiërs is dat natuurlijk een heel ander bedrag.

Veel mensen hier hebben simpelweg niet het inkomen om voor hun plezier dit soort bedragen aan kleding uit te geven.

En daardoor kreeg ik steeds sterker het gevoel dat deze mall misschien wel een soort prestigeproject is.

Maar voor wie?

Voor toeristen?

Die waren er vandaag bijna niet.

Voor de rijkere Indonesiërs?

Voor de elite van Bali?

Misschien.

Of is het vooral gebouwd met het idee dat dit hele gebied zich de komende jaren verder gaat ontwikkelen en de bezoekers vanzelf gaan komen?

Het kan natuurlijk ook gewoon zijn dat wij er op het verkeerde moment waren.

Misschien komt het hier in de avond pas echt tot leven.

Maar tijdens ons bezoek was het bijna een beetje surrealistisch.

Een gigantische, prachtige mall…

waar je soms bijna het gevoel hebt dat hij speciaal voor jou is geopend.

Een Balinese processie houdt gewoon het verkeer tegen

Na ons bezoek bestelden we weer een Grab richting het hotel.

Onderweg kwamen we nog een grote processie tegen.

Dat soort dingen beginnen hier inmiddels bijna normaal te voelen.

Een lange optocht met muziekmakende mensen en grote figuren en poppen trok langzaam over de doorgaande weg.

En het verkeer daarachter?

Dat moet maar even geduld hebben.

Want zo snel gaat zo’n processie natuurlijk niet.

Auto’s, scooters en taxi’s sluiten gewoon netjes achteraan en wachten totdat er weer ruimte komt.

Waar bij ons waarschijnlijk binnen een paar minuten iedereen zou beginnen te toeteren, lijkt men hier gewoon te denken:

Prima.

We wachten wel even.

“

Op Bali bepaalt niet altijd het verkeer het tempo. Soms doet een processie dat gewoon voor je.

Onze laatste rustige avond

Eenmaal terug in het hotel namen Lindsey en ik nog lekker een koffie.

En eigenlijk was dat precies hoe deze dag moest eindigen.

Geen enorme avonturen.

Geen boottocht.

Geen lange wandeling.

Geen tempels.

Geen bergen.

Gewoon een rustige dag.

En eerlijk gezegd kwam dat eigenlijk perfect uit.

Want morgen begint de lange reis terug naar Nederland.

Voor morgen krijgen jullie daarom niet direct een verhaal zoals jullie inmiddels van mij gewend zijn.

De terugreis houden jullie nog even van mij tegoed.

Ik wil die thuis rustig uitschrijven en zal hem waarschijnlijk ergens vrijdag publiceren.

Voor nu zit onze laatste echte vakantiedag op Bali erop.

Nog één nacht.

Nog één ochtend.

En dan gaat de lange reis naar huis beginnen.

“

Nog één nacht Bali. Daarna gaat de koffer dicht, maar de herinneringen gaan gewoon mee.

Voor nu:

**tot gauw.**

En voor straks alvast…

**slaap lekker.**