Pittige reis!

Vandaag was het dan eindelijk zover: dag 1 van onze reis naar Indonesië!

Maarten bracht ons naar het station in Enschede, waar we om 13:15 uur de trein richting Schiphol pakten. We moesten onderweg één keer overstappen in Utrecht en ik moet eerlijk bekennen: dit is ons eigenlijk ontzettend goed bevallen.

Van tevoren zag ik het al helemaal voor me: wij met al onze koffers, handbagage en rugtassen door een overvol station heen slepen, maar dat viel gelukkig allemaal reuze mee. We waren vlot in Utrecht, de overstap verliep prima en voor we het wisten stonden we al op Schiphol.

“

Koffers ingecheckt, hoofd op vakantie en koers richting Indonesië

Daar bleven we eerst nog een beetje in de vertrekhal hangen. Geen haast, koffers kwijt en nog even rustig rondkijken. En, ook niet geheel onbelangrijk, zo was er nog een laatste mogelijkheid om het nicotinepeil een beetje op niveau te brengen voordat we voor de nodige uren het vliegtuig in zouden gaan. 😄

Daarna was het tijd om richting de paspoortcontrole te gaan.

En daar gebeurde iets waar we achteraf zelf ook behoorlijk om konden lachen.

“

“Vanmiddag nog op het station in Enschede, vannacht ergens boven Armenië.”

Wij stonden namelijk braaf in een ontzettend lange rij. En met ontzettend lang bedoel ik ook echt lang: we hebben daar volgens mij zeker een half uur gestaan. Toen we eindelijk aan de beurt waren, keek de medewerker van de Koninklijke Marechaussee ons aan en vertelde hij met een grote glimlach dat ze ons vanuit hun positie eigenlijk al een tijdje hadden zien staan.

Blijkbaar hadden ze zich al afgevraagd waarom wij daar überhaupt stonden.

“Jullie hadden helemaal niet in deze rij hoeven staan. Nederlanders kunnen gewoon door de automatische poortjes.” Tja.

Sta je daar dus een half uur heel netjes te wachten terwijl je eigenlijk zo had kunnen doorlopen. 😂

“

Een half uur in de verkeerde rij hoort blijkbaar ook gewoon bij vakantie.

Hij kon er in ieder geval smakelijk om lachen.

Wij uiteindelijk ook.

Eenmaal door de security was het tijd voor iets waar we inmiddels behoorlijk naar uitkeken: Aspire Lounge 41.

En dat kwam goed uit, want we hadden inmiddels de nodige uren niets meer gegeten. In de lounge konden we eindelijk even lekker zitten, ontspannen en een goede maaltijd eten. Even weg uit de drukte van Schiphol, koffers en tassen aan de kant en gewoon rustig beseffen: nu gaat het echt beginnen.

Daar waren we echt heel blij mee.

Rond 20:00 uur was het vervolgens tijd om richting de gate te gaan en te boarden. Ook dat verliep eigenlijk verrassend soepel. Geen gedoe, geen enorme chaos en voordat ik het goed en wel doorhad zaten we gewoon in het vliegtuig.

En inmiddels zijn we alweer heel wat uren verder.

Terwijl ik dit schrijf vliegen we ergens boven Armenië, op weg richting Azië. Best een bijzonder idee eigenlijk. Vanmiddag stonden we nog met onze koffers op het station in Enschede en nu zit ik duizenden meters boven de grond dit verhaal te tikken.

Lindsey zit naast mij en probeert inmiddels al een tijdje te slapen.

Ik zeg bewust probeert…

Want echt lukken wil het nog niet helemaal. 😄 Maar goed, de nacht is nog lang en we hebben nog genoeg vlieguren voor de boeg.

Voor nu kan ik eigenlijk maar één ding zeggen:

Indonesië, we komen eraan.