Van hutjemutje naar het paradijs

“

Soms zijn het niet de plekken die je bezoekt, maar de mensen die je onderweg tegenkomt die een dag onvergetelijk maken

Vandaag was het zover! **We gaan naar Nusa Penida!** Een eiland verderop waar we allebei ontzettend naar hebben uitgekeken..

Maar daarvoor moesten we wel een klein offer brengen: **om 05:00 uur opstaan.**

Ja hoor. Vijf uur.

Vandaag konden we ons dus écht niet verslapen.

Onze Grab-chauffeur had mij rond 05:30 uur zelfs al geappt met de vraag of we misschien wat eerder konden vertrekken. Het oorspronkelijke plan was om rond 06:00 uur vanuit Kuta richting de haven van Sanur te rijden, maar Lin en ik keken elkaar aan en dachten: weet je wat, laten we maar gewoon gaan.

Want één ding wilden we absoluut niet: onze boot naar Nusa Penida missen.

De boot zou om 08:30 uur vertrekken en iemand had ons vooraf gewaarschuwd dat je echt ruim op tijd in Sanur moest zijn. Net als op een vliegveld moet je je namelijk eerst melden bij de rederij, inchecken en daarna richting een soort **‘gate’**.

Daarnaast kan de rit van Kuta naar Sanur blijkbaar zomaar een uur duren vanwege het verkeer.

Ja, zelfs op krankzinnig vroege tijden.

Dus koffertjes achterin, wij in de Grab en rijden maar.

En dan kom je ineens iets tegen waar ik totaal niet op gerekend had.

Midden in wat voor mijn gevoel nog gewoon de nacht was, reden we ineens langs een **bomvolle lokale markt**.

Het was iets van half zes ’s morgens en daar liepen gewoon allemaal mensen hun dagelijkse boodschappen te doen. Groente, fruit, vlees, lokale producten… alles lag er al uitgestald.

En vooral veel oudere mensen die daar blijkbaar doodnormaal hun boodschappen stonden te doen.

Ik keek Lin echt verbaasd aan.

**Wie gaat er nou om half zes ’s morgens gezellig naar de markt?!**

Blijkbaar heel veel Indonesiërs dus.

“

Terwijl wij nog probeerden wakker te worden, had een halve stad de boodschappen al gedaan

Eenmaal voorbij de markt reden we verder richting Sanur.

En wat bleek?

**De weg was bijna helemaal leeg.**

Onze chauffeur dacht waarschijnlijk ook: mooi, dan kunnen we door.

Gasje erbij.

En uiteindelijk stonden we rond **06:10 uur in Sanur Port**.

Onze boot ging om 08:30 uur.

Tja…

Misschien waren we héél iets te enthousiast geweest.

Bij de terminal van Maruti, de maatschappij waarmee we zouden varen, was het namelijk doodstil.

Sterker nog: **de hele boel was nog dicht.**

Ja, vind je het gek.

Wij staan daar praktisch midden in de nacht voor een boot die pas ruim twee uur later vertrekt.

Rondom de terminal begon het leven ondertussen langzaam op gang te komen. Mensen waren hun kleine stalletjes aan het opbouwen en overal werd eten voorbereid. Dat blijft iets wat ik hier prachtig vind: eten is in Indonesië werkelijk overal.

En ja hoor… zelfs zo vroeg in de ochtend stond ergens alweer iemand **saté te barbecueën**.

Lin en ik besloten eerst maar eens koffie te halen bij een koffietentje om de hoek.

Dat hadden we inmiddels wel verdiend.

Eindelijk inchecken

Een minuut of twintig later zagen we eindelijk medewerkers van Maruti aankomen.

Een van hen keek ons aan:

**“Hello sir, you want to check in?”**

JA GRAAG!

Bleek er ook nog eens plek te zijn op een eerdere boot van **07:30 uur**.

Daar hoefden Lin en ik niet lang over na te denken.

Doen!

Eenmaal bij de gate werd het ineens een heel ander verhaal. Daar was het inmiddels **zwart van de mensen**. Passagiers van allerlei verschillende rederijen worden hier verzameld voordat ze richting hun boot gaan.

Wat precies de bedoeling was, was ons niet helemaal duidelijk.

Dus deden we wat je op zulke momenten altijd doet:

**achter de meute aanhobbelen.**

Uiteindelijk kwamen we bij onze boot terecht.

Nou ja… boot.

Het was eigenlijk gewoon een gigantische speedboat voor passagiers. Volgens mij hingen er wel acht buitenboordmotoren achter dat ding.

Aan boord werd meteen duidelijk dat comfort vandaag niet bovenaan het lijstje stond.

De boot zat **prop en prop vol**.

Geen airco.

Tassen op schoot.

Iedereen hutjemutje tegen elkaar.

Een jongeman die nog een zitplek zocht werd uiteindelijk ook nog naast mij gepropt.

Dus daar zaten Lin en ik dan.

Bijna bij elkaar op schoot, rugtassen erbij, vastgeplakt tegen elkaar én tegen onze nieuwe buurman.

Gezellig.

Heel gezellig.

Maar toen gingen die motoren aan.

En met een rotvaart schoten we richting Nusa Penida.

Eindelijk!

“

Comfortabel was het niet. Maar zodra Nusa Penida dichterbij kwam, maakte dat eigenlijk helemaal niets meer uit.

Welkom op Nusa Penida

Bij aankomst veranderde de rustige boottocht binnen enkele seconden in complete chaos.

**“TAXI! TAXI!”**

**“YOU NEED TAXI?”**

Van alle kanten kwamen mensen op ons af.

De meeste toeristen bezoeken Nusa Penida maar voor één dag. Ze hebben vooraf een tour geboekt en worden vervolgens in hoog tempo langs de bekende plekken van het eiland gereden.

Foto.

Instappen.

Volgende plek.

Foto.

Volgende.

Ik had natuurlijk weer eens helemaal niets vooraf geregeld.

Wij bleven twee dagen en moesten dus nog ergens een chauffeur vandaan toveren die zin had om ons rond te rijden.

Dat probleem duurde ongeveer…

**twee stappen.**

Een man sprak ons aan die uitstekend Engels sprak.

Taxi nodig?

Ja.

Twee dagen?

Ja.

Mooi.

**Taxi geregeld.**

Zo moeilijk kan het leven soms zijn.

Eerst bracht hij ons naar het hotel zodat we konden inchecken en onze koffers konden achterlaten.

Daarna konden we eindelijk echt op pad.

België heeft concurrentie

Er is één ding van vandaag dat ik waarschijnlijk nooit ga vergeten.

**De wegen.**

Man man man…

Wat een hobbelwegen!

Ik dacht dat ik slechte wegen gezien had.

Maar Nusa Penida heeft België vandaag officieel van de troon gestoten.

Gaten in het asfalt waar je bijna een complete scooter in kwijt kunt. Wegen die ongeveer zo breed zijn als een smal Nederlands fietspad en waar vervolgens doodleuk verkeer uit twee richtingen overheen rijdt.

En dan soms ook nog langs een afgrond.

Maar goed.

Mij hoor je niet klagen.

We zijn op Nusa Penida!

“

Op Nusa Penida heb je geen verkeersdrempels nodig. De weg zelf regelt dat wel.

Diamond Beach

Onze eerste grote stop was **Diamond Beach**, aan de oostkant van Nusa Penida.

En dit is zo'n plek waarbij foto's eigenlijk niet goed kunnen laten zien hoe indrukwekkend het in werkelijkheid is.

Onder je ligt een helderblauwe zee met een wit strand, ingeklemd tussen gigantische kalkstenen kliffen en bizarre rotsformaties die uit zee omhoogkomen. Diamond Beach is vooral beroemd geworden door de steile trap die letterlijk uit de kalkstenen klif is gehakt richting het strand beneden.

Je kúnt dus helemaal naar beneden.

Maar Lin en ik bekeken die trap eens goed…

En besloten dat het uitzicht vanaf boven eigenlijk ook **héél erg mooi** was.

Daar kwam voor mij nog een belangrijk voordeel bij.

Drone uit de tas.

Want als er één plek is waar je wilt vliegen, dan is het hier wel.

Vanuit de lucht zie je pas echt hoe absurd mooi die kustlijn is.

En zwemmen?

Nee hoor.

Met mijn visfobie vind ik het vanaf honderd meter hoogte sowieso een stuk prettiger.

Atuh Beach

Vlakbij ligt **Atuh Beach**.

Opnieuw zo'n prachtige baai, verscholen tussen gigantische groene kalkstenen kliffen. Voor de kust liggen bijzondere rotsformaties en een natuurlijke rotsboog die het uitzicht bijna onwerkelijk maakt. Om beneden bij het strand te komen moet je wederom een behoorlijke serie trappen afdalen.

Wij bleven dus weer mooi boven.

Je begint misschien een patroon te ontdekken.

En eerlijk gezegd vond ik dat helemaal niet erg.

Vanaf boven krijg je juist dat enorme overzicht over de zee, de rotsen en het strand.

Het voelde soms alsof we naar een natuurdocumentaire stonden te kijken.

Alleen stonden we er nu zelf middenin.

“

Je denkt dat je Bali inmiddels wel een beetje kent. En dan kom je op Nusa Penida en begint de natuur gewoon opnieuw

Rumah Pohon

Onze laatste grote stop van deze ronde was **Rumah Pohon**, oftewel de beroemde Tree House van Nusa Penida.

*Rumah pohon* betekent letterlijk **boomhuis** in het Indonesisch.

Het kleine houten huisje staat hoog op de kliffen bij het bekende **Thousand Islands Viewpoint**. Achter het huisje kijk je uit over de turquoise zee en allerlei grillige kalkstenen rotseilandjes die uit het water omhoogsteken. Juist die combinatie maakte Rumah Pohon jaren geleden wereldberoemd op Instagram.

En ja…

Ik snap inmiddels wel waarom.

Wat een uitzicht.

In totaal hadden we die dag misschien iets van **40 kilometer** over het eiland afgelegd.

Dat duurde bijna vier uur.

Veertig kilometer.

Vier uur.

Dan weet je ongeveer hoe geweldig de wegen hier zijn.

Even bijkomen

Terug bij het hotel moesten we eerst even bijkomen van al het natuurgeweld dat we vandaag gezien hadden.

Wat een eiland.

Maar de dag was nog niet voorbij.

Lin en ik hadden alweer zin in een klein avontuur.

We gingen richting de haven van **Toya Pakeh** om te kijken of we ergens vervoer konden regelen.

Daarnaast had ik inmiddels nog een ander probleem.

Ik moest een nieuwe korte broek hebben.

Door al het geduw, geprop en hutjemutje zitten in die speedboat was mijn broek blijkbaar gescheurd.

Ook weer geregeld.

We wilden daarna nog graag naar **Crystal Bay**, een strand dat verscholen ligt tussen de heuvels van Nusa Penida.

Alleen…

We konden nergens een taxi vinden.

Totdat er een man naar ons toe kwam.

En toen ontmoetten we Idayah

De man stelde zich voor als **Idayah**.

Hij bood aan om ons samen met een kameraad op twee scooters naar Crystal Bay te brengen.

Lin en ik keken elkaar even aan.

Twee wildvreemde mannen.

Twee scooters.

Een strand ongeveer tien kilometer verderop.

Op een eiland waar we letterlijk pas een paar uur waren.

Wat kan er misgaan?

We besloten het avontuur aan te gaan.

En achteraf ben ik daar ontzettend blij om.

Want die rit werd uiteindelijk één van de leukste ervaringen van onze reis tot nu toe.

De twee mannen waren ontzettend aardig en onderweg vertelden ze ons steeds meer over het leven op Nusa Penida.

En juist dan merk je dat er achter al die prachtige stranden en Instagramfoto's ook een compleet andere werkelijkheid zit.

Het andere Nusa Penida

Voor de eilanders is het leven namelijk lang niet altijd makkelijk.

Veel producten zijn hier duurder dan op Bali omdat vrijwel alles per boot naar het eiland gebracht moet worden. Ook brandstof en andere dagelijkse benodigdheden zijn daardoor relatief duur.

En iets anders begin ik tijdens deze reis steeds beter te begrijpen:

**op Bali zit het geld.**

Daar zit het massatoerisme, daar zijn de grote bedrijven, daar worden tours verkocht en daar zitten de reisbureaus en tussenpersonen.

Nusa Penida krijgt ondertussen enorme aantallen toeristen over de vloer.

Maar volgens Idayah blijft een groot deel van dat geld helemaal niet op het eiland.

Veel toeristen hebben hun excursie namelijk al op Bali geregeld voordat ze überhaupt voet op Nusa Penida hebben gezet. Balinese tussenpersonen en agencies regelen de complete tour en lokale eilanders krijgen vervolgens maar een klein deel van die inkomsten.

De toeristen zijn hier.

Maar het geld blijft voor een belangrijk deel ergens anders hangen.

En dat merk je.

Goede scholen zijn er volgens hem nauwelijks. Sommige gezinnen sturen hun kinderen daarom naar Bali om onderwijs te volgen.

Hij vertelde ons dat zoiets een gezin ongeveer **€90 per maand** kan kosten.

Als je vervolgens hoort dat een eenvoudig huis hier soms rond de **€60 per maand** kost, begrijp je ineens hoeveel geld dat voor een lokaal gezin is.

Toch kwam Idayah helemaal niet verbitterd over.

Integendeel.

Hij leek oprecht gelukkig.

Moslim en hindoe naast elkaar

Idayah is moslim.

Nusa Penida is, net als Bali, overwegend hindoeïstisch.

Ik vroeg hem daarom hoe dat samenleven eigenlijk gaat.

Zijn antwoord was eigenlijk heel simpel.

**Prima.**

Volgens hem leven moslims en hindoes hier zonder grote problemen naast elkaar. Ze respecteren elkaars geloof, elkaars gebruiken en laten elkaar vooral gewoon in hun waarde.

Geen ingewikkelde verhalen.

Geen spanningen.

Gewoon naast elkaar leven.

Het klinkt zo simpel.

Misschien is het dat soms ook wel.

“

Andere religie, andere gewoontes, maar uiteindelijk wonen ze allemaal op hetzelfde eiland

En juist door zo'n gesprek krijg je ineens een inkijkje in een kant van Nusa Penida die je tijdens een standaard georganiseerde tour waarschijnlijk nooit zou zien.

Van chauffeur naar gast

Na onze scooterrit gebeurde er iets wat we totaal niet verwacht hadden.

Idayah nam ons mee naar een **warung van een familielid**.

Daar stelde hij ons voor aan zijn familie.

En vervolgens kwamen zijn vier kinderen één voor één naar ons toe om zich netjes voor te stellen.

Dat vond ik echt heel bijzonder.

We waren een paar uur eerder als complete vreemden van een boot gestapt.

En nu zaten we ergens op Nusa Penida tussen een lokale familie in een warung.

We voelden ons oprecht vereerd dat hij ons daar mee naartoe nam.

Dit zijn precies de dingen die je niet kunt boeken.

Je kunt een ticket kopen voor Diamond Beach.

Je kunt een chauffeur boeken.

Je kunt een tour reserveren.

Maar dit soort ontmoetingen ontstaan gewoon.

En vaak zijn dat achteraf de momenten die het meeste blijven hangen.

Na een lekkere hap eten in de warung — en natuurlijk wat fooi — namen we afscheid.

Daarna terug naar het hotel.

Koffie erbij.

Voeten omhoog.

En toen kwam langzaam het besef hoeveel we vandaag eigenlijk alweer gedaan hadden.

Van om vijf uur opstaan, een bizarre ochtendmarkt, een propvolle speedboat en krankzinnige wegen tot Diamond Beach, Atuh Beach, Rumah Pohon en uiteindelijk achterop een scooter bij twee mannen die we vijf minuten daarvoor nog nooit hadden gezien.

**Wat een dag.**

En morgen?

Dan staat dag twee op Nusa Penida op het programma.

Dan gaan we onder andere naar het wereldberoemde **Kelingking Beach**.

Tenminste…

Dat is hoe het officieel heet.

Ik verslik me inmiddels iedere keer in dat woord.

Dus vanaf nu noem ik het gewoon:

**Klingeling Beach.**

Tot morgen!!

“

Vandaag kwamen we voor de stranden van Nusa Penida. Maar uiteindelijk maakten vooral de mensen het eiland bijzonder.