Rustig aan doen? Dat kunnen wij dus niet
Rustig aan doen? Dat kunnen wij dus niet
Dag 5 zit er alweer op! En wat voor dag… Lin en ik hadden gisteren samen afgesproken dat we het vandaag eens wat rustiger aan zouden doen. Gewoon een beetje uitslapen, rustig ontbijten en misschien wat rondhangen in de buurt.
Nou… die vlieger ging dus weer niet op. We werden vanmorgen vrij laat wakker — alweer — en gingen eerst lekker ontbijten. Tijdens het ontbijt zat ik een beetje op Google te kijken wat er hier in de buurt eigenlijk nog meer te doen is. Niet omdat we vandaag ergens naartoe zouden gaan natuurlijk. Nee hoor. Gewoon alvast even kijken voor volgende week…
Maar terwijl ik daar zo zat te zoeken begon het alweer te kriebelen. Waarom zouden we eigenlijk wachten tot volgende week? We kunnen toch gewoon nú gaan?
En jawel hoor. Daar was hij weer: mijn compleet spontane dagplanning.
Waarom zouden we eigenlijk wachten tot volgende week? We kunnen toch gewoon nú gaan?
Eerst even shoppen
Onze eerste bestemming werd Mal Bali Galeria, een groot winkelcentrum in Kuta met ontzettend veel winkels, restaurants en ook behoorlijk wat bekende merken.
We hebben er lekker wat rondgelopen en natuurlijk moest er ook gegeten worden. Lin kreeg eindelijk waar ze al een tijdje zin in had: Mie Goreng. Gebakken Indonesische noedels met groenten, kruiden en vaak wat ei, kip of andere lekkere toevoegingen. Simpel, maar ontzettend lekker.
Ik ging voor Soto Ayam, een Indonesische kippensoep met onder andere kip, vermicelli, kruiden, ei en een heerlijk geurige gele bouillon. Daarbij nam ik een Cendol: een zoete, ijskoude Indonesische drank/dessert met groene rijstmeelgeleitjes, kokosmelk, palmsuiker en ijs.
Kortom: culinair gezien zaten we alweer helemaal goed. Maar lang in het winkelcentrum blijven? Nee joh.
Ik had inmiddels namelijk alweer bedacht dat we door moesten naar onze volgende bestemming:
GWK!
Garuda Wisnu Kencana
GWK staat voor Garuda Wisnu Kencana Cultural Park. Het is een groot cultureel park in het zuiden van Bali, gewijd aan de Hindoeïstische god Vishnu en zijn mythische vogel Garuda.
Midden in het park staat het gigantische beeld van Vishnu die op Garuda rijdt. Het complete monument is maar liefst 121 meter hoog en daarmee zelfs hoger dan het Vrijheidsbeeld in New York.
Toen we aankwamen werden we met een treintje een stuk naar boven gebracht. Vanaf daar liepen we door de ingang het park in.
En eerlijk: GWK is echt indrukwekkend. Overal staan enorme beelden en uit de rotsen gehakte figuren. Je loopt tussen gigantische kalkstenen wanden door en telkens verschijnt er weer iets nieuws achter een hoek. Vooral met de blauwe lucht erboven ziet het er fantastisch uit.
Voor mij natuurlijk één groot speelparadijs met de camera.
We kwamen eigenlijk voor die gigantische beelden… en kregen er gewoon nog een complete culturele voorstelling bij.
Ik heb hier echt prachtige foto's kunnen maken. Naast al die enorme beelden en indrukwekkende rotspartijen hebben we in GWK ook nog een traditionele Balinese dansvoorstelling bekeken. Dat was echt leuk om even mee te pakken. Met kleurrijke kostuums, expressieve bewegingen en traditionele muziek kregen we zo toch nog een klein stukje van de Balinese cultuur mee.
Het bijzondere aan Balinese dans vind ik dat werkelijk alles betekenis lijkt te hebben: de stand van de handen, de bewegingen van de ogen en zelfs de gezichtsuitdrukkingen. Je weet misschien niet precies welk verhaal er wordt uitgebeeld, maar je blijft er toch geboeid naar kijken.
Dat maakte het bezoek aan GWK eigenlijk nog leuker en veelzijdiger dan we vooraf hadden verwacht.
Er was alleen één klein probleempje… Het was bloedheet. Zo'n 32 graden, behoorlijk zonnig en af en toe wat bewolking. Op papier klinkt 32 graden misschien nog wel te doen, maar als je daar tussen die rotswanden loopt met de zon boven je hoofd voelt het toch alsof iemand de thermostaat van Bali per ongeluk op standje grill heeft gezet.
Je kunt vanuit het park helemaal doorlopen naar het gigantische GWK-beeld boven op de heuvel.
Wanneer je de sokkel meerekent wordt GWK vaak genoemd als het vierde hoogste standbeeld/monument ter wereld. De top ziet er dan ongeveer zo uit:
• Statue of Unity – India: 240 meter inclusief sokkel
Nee hè? Wij gaan daar toch niet serieus helemaal naar boven lopen
• Spring Temple Buddha – China: ongeveer 208 meter inclusief basis • Laykyun Sekkya – Myanmar: ongeveer 129 meter inclusief basis • Garuda Wisnu Kencana – Bali: 121 meter inclusief sokkel Dus ja… dat ding is écht groot.
Wij hadden theoretisch helemaal naar boven kunnen lopen. Theoretisch.
Want toen we naar die behoorlijk steile klim keken en vervolgens naar elkaar… Nee. Met deze hitte gutste het zweet inmiddels al aan alle kanten naar beneden. Dat beeld stond daar morgen ook nog wel.
Natuurlijk nog even langs de souvenirwinkel…
Bij de uitgang werden we uiteraard via een souvenirwinkel naar buiten geleid. Ik zei nog tegen Lin:
"Kom, gewoon doorlopen. Niet kijken." Dat werkte ongeveer drie seconden. Want er lagen natuurlijk allemaal leuke dingen.
Kom, gewoon doorlopen. Niet kijken.
En toen zagen we een magneetje van Indomie Ayam Spesial, onze favoriete instant bamisoep die we thuis in Nederland regelmatig eten.
Tja… Die kun je toch niet laten liggen?! Dus onze strategie "gewoon doorlopen" was alweer volledig mislukt.
Op naar Uluwatu
Na GWK stapten we weer in een Grab en reden we richting Uluwatu. Uluwatu staat bekend om zijn prachtige Hindoeïstische tempel boven op een hoge klif aan de Indische Oceaan.
En daar is werkelijk geen woord van overdreven. Bij binnenkomst moesten we uit respect voor de tempel uiteraard een sarong dragen. Voor ons werd het een bijzonder fraaie paarse uitvoering.
Toen we eenmaal door de poort waren gelopen kregen we een uitzicht waar je echt even stil van wordt.
Een ruige, diepblauwe zee. Gigantische kliffen. De tempelgebouwen tussen het groen.
En daarachter alleen maar oceaan. Het zag eruit alsof iemand een ansichtkaart van Bali tot leven had gebracht.
Dit is dus echt zo'n plek waarvan je denkt: ja hoor, dit is Bali.
Ik bleef foto's maken. Er was eigenlijk maar één ding dat het beeld een beetje verpestte:
toeristen. Heel. Veel. Toeristen. Het was er werkelijk ontzettend druk.
Lindsey versus de apen
Terwijl ik druk bezig was met fotograferen merkte ik ineens dat Lindsey helemaal niet meer met het uitzicht bezig was.
Ze keek ergens heel geconcentreerd naar. Ik vroeg wat er aan de hand was. Apen.
En niet zomaar apen. Deze jongens waren ondertussen complete beroepscriminelen geworden.
Brillen, flesjes water, zakdoekjes, petjes… alles wat niet stevig vastzat kon blijkbaar worden meegenomen.
En aangezien Lindsey nou niet bepaald voorzitter is van de officiële Brutale Apen Fanclub, hield zij ze bijzonder goed in de gaten.
Gisteren waren we nog in de Monkey Forest in Ubud geweest. Die apen vonden we eigenlijk behoorlijk relaxed.
Maar de apen van Uluwatu? Andere koek. Deze waren brutaal, opdringerig en soms behoorlijk agressief.
Ik kwam iets te dicht in de buurt van eentje. Dat liet meneer onmiddellijk weten. Tanden bloot.
Grommen. En hij maakte een beweging alsof hij zo ongeveer rechtstreeks mijn gezicht in wilde springen.
Oké vriend. Jouw zakdoekje. Ik deed wel een stapje terug.
Naast het beroven van toeristen bleken de apen trouwens nóg een favoriete hobby te hebben.
Oké vriend… jouw zakdoekje
Voortplanten. En daar zijn ze totaal niet verlegen over. Gewoon midden tussen de toeristen.
Geen gordijntje dicht. Geen romantische muziek. Geen drankje vooraf.
Die hebben in ieder geval geen last van toeristen.
Gewoon: gáán. Ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen.
Afsluiten op Jimbaran Beach
Na al het geweld van de apen vonden we dat het tijd werd om ergens rustig te gaan eten.
We namen een Grab naar Jimbaran Beach. Jimbaran staat bekend om zijn vele visrestaurants en warungs direct aan het strand. Vooral 's avonds is het hier prachtig: tafeltjes in het zand, de zee voor je en overal de geur van gegrilde vis en seafood.
We zochten een fijn restaurant uit aan het strand en hebben daar heerlijk gegeten.
Na zo'n dag was dat eigenlijk de perfecte afsluiting. Even zitten. Lekker eten.
Zee op de achtergrond. En vooral: geen aap die je bril probeert te jatten.
Daarna was het tijd om terug te gaan naar ons hotel. En dit keer moesten we ook écht op tijd naar bed. Want morgen staat ons een behoorlijk pittige én bijzondere dag te wachten.
Om 06:00 uur moeten we namelijk al in de taxi zitten richting Sanur. Vanaf daar stappen we op de boot naar een compleet ander eiland:
Nusa Penida! Daar heb ik echt ontzettend veel zin in. Nieuwe omgeving, nieuwe avonturen en waarschijnlijk weer genoeg situaties waarin ons plan om het "rustig aan te doen" volledig mislukt.
Morgen doen we écht rustig aan.
Kom je morgen onze nieuwe post weer lezen? Tot morgen! Selamat tidur… 🌙